Sopot to jedno z najdroższych miast turystycznych w Polsce. Pełno tu hoteli i pensjonatów, większość jednak dla gości z zasobnym portfelem. Młode małżeństwo z Gdańska postawiło sobie za cel stworzenie w Sopocie hostelu. Miejsca, gdzie za niewielkie pieniądze turyści z całego świata mogliby zatrzymać się choćby na jedną noc.

Siesta Hostel położony jest w sercu miasta. To swobodny w formie dom dla włóczęgów wszelkiej maści, otoczony sporym ogrodem i prowadzony przez, jak sami się nazywają, ludzi drogi. Jest realizacją marzenia, które narodziło się po powrocie z rocznej wyprawy dookoła świata.

- Po ponad pięciu latach żmudnej pracy za biurkiem wreszcie udało się je ziścić. Znalazłam zaciszne miejsce w centrum Sopotu, dostałam dotację na start i znowu nabraliśmy wiatru w żagle. Teraz, we wzmocnionym przez dwóch małych podróżników składzie, znowu robimy to co gra nam w duszy - mówi Iwona Rusińska, właścicielka Siesta Hostel, którą na każdym kroku wspiera mąż Paweł.

Świat pełen pomysłów

W 2003 roku tuż po tym jak zostali magistrami na Uniwersytecie Gdańskim, postanowili wraz z grupą znajomych wyruszyć na wycieczkę dookoła świata. W ciągu niecałego roku przemierzyli Azję, Australię oraz obie Ameryki. W wielu miejscach spali właśnie w hostelach. Od hoteli odróżnia je przede wszystkim liczba miejsc w pokojach. W zasadzie nie ma w nich pokoi na wyłączność. Dominują sale wieloosobowe z łóżkami piętrowymi. Charakterystyczne są też pomieszczenia wspólne dla wszystkich gości, takie jak salon, kuchnia, czy łazienka. W hostelach nie wynajmuje się pokoi, a pojedyncze łóżka.

- Nawet w Mongolii spaliśmy w hostelu. To wyjątkowe miejsca, gdzie poznać można wspaniałych, ciekawych świata ludzi. Ze spotkanymi w nich osobami nawiązaliśmy przyjaźnie, które trwają do dzisiaj - opowiada Iwona. - Od razu z mężem postanowiliśmy, że musimy takie miejsce otworzyć w Sopocie. Gdy wyjeżdżaliśmy z kraju hosteli w Polsce w zasadzie w ogóle nie było.

Miejsce dla włóczęgów

Hostele to specyficzne miejsca do których przyjeżdża określona grupa turystów. To głównie młodzi ludzie, którzy nie mają wielkich pieniędzy, a chcą jak najwięcej zobaczyć. Przede wszystkim jednak chcą zawierać nowe znajomości. Bo osoby zatrzymujące się w nich uprawiają tzw. backpacking, czyli podróżowanie z plecakiem, najczęściej od miasta do miasta. Dziś ta coraz popularniejsza forma spędzania wolnego czasu staję się też dla wielu osób po prostu sposobem na życie.

- Sopot jest idealnym miejsce dla takich ludzi. Mnóstwo knajp, piękna plaża, a w sezonie życie toczy się w nim w zasadzie przez 24 godziny. Do tego blisko do Gdańska. Uznaliśmy, że to miasto potrzebuje hostelu i że my go otworzymy - dodaje Iwona.

Sposób na życie

Otwieranie hostelu w kurorcie takim jak Sopot dla wielu może być wariactwem. Ceny mieszkań są tutaj jedne z najwyższych w kraju, to samo dotyczy ziemi. Jeżeli już ktoś ma choćby niedużą kamienicę, otwiera w niej co najmniej pensjonat, albo co jest teraz dużo bardziej popularne, "Villę jakąś tam".

- Nie chcieliśmy otwierać hostelu, aby zarabiać na nim gigantyczne pieniądze. Oczywiście ma nam dawać środki do życia, ale przede wszystkim satysfakcję z tego, że robimy coś, co uwielbiamy - dodaje Iwona.

Bo prowadzenie hostelu to nie tylko recepcja, czy sprzątanie. To przede wszystkim klimat danego miejsca, który tworzą jego gospodarze.

- Hostele to permanentna integracja. Ludzie przyjeżdżają tutaj, aby zawierać nowe znajomości, aby poznać coś nowego. My musimy robić wszystko, aby im się tutaj nie nudziło - wyjaśnia Iwona.

Powrót z macierzyńskiego

Ich marzenie udało się zrealizować w 2010 roku. Po kilku nieudanych podejściach w końcu natrafili na projekt "Pomorska Akademia Biznesu", realizowany przez Agencję Rozwoju Pomorza w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki, Działanie 6.2 - Wsparcie oraz promocja przedsiębiorczości i samozatrudnienia. O dotację starała się Iwona, jako osoba powracająca na rynek pracy po przerwie związanej z urodzeniem i wychowywaniem dziecka.

- Na początku 2009 roku złożyłam wniosek. W zasadzie prosta sprawa, zaledwie kilka kartek. Jedyny problem polegał na tym, że na tych kilku kartkach trzeba było tak sprzedać swój pomysł, aby osoby oceniające zaprosiły mnie do następnego etapu - opowiada Iwona.

Projekt hostelu w Sopocie zyskał uznanie komisji. Potem przyszedł czas na rozmowy kwalifikacyjne i testy psychologiczne.

- To chyba było najgorsze. Bo czego można się spodziewać po takich testach. Każdy chce wypaść jak najlepiej i kombinuje jak odpowiedzieć na dane pytanie, mimo że nie ma pojęcia, jaka odpowiedź może być dobra. A przecież tu chodzi o poznanie własnej osoby i własnych predyspozycji, jednak podświadomość wygrywa z logicznym myśleniem w takich chwilach - wspomina Iwona.

Testy i rozmowy wypadły pomyślnie. Po nich przyszedł czas na cykl szkoleń i doradztwa. Dotyczyły wielu zagadnień od autoprezentacji, przez marketing, po rachunkowość.

1 2 3  następne »